Bajka "kot w butach" o sprycie i odwadze – przeczytaj z dzieckiem i pogadajcie o tym, co naprawdę się liczy.
Kot w butach – bajka, która uczy dzieci wiary w siebie — cała bajka do czytania
Żył sobie kiedyś stary młynarz, siwy jak gołąbek. Miał drewniany młyn nad rzeką i mały domek. Pewnego razu ciężko zachorował i położył się do łóżka — nadszedł już czas, by pożegnać się ze światem.
Zawołał więc swoich trzech synów i podzielił między nich cały majątek. Najstarszy dostał dom z sadem, gdzie rozbrzmiewał śpiew ptaków, a także stary młyn na pagórku, by jak ojciec mełł w nim ziarno i własną pracą utrzymał rodzinny dom. Średni syn otrzymał osła — pracowite i silne zwierzę, które mogło nosić na grzbiecie ciężkie worki z mąką. Dobry Burek zjadał niewiele, a przy pracy był bardzo pomocny — mógł wozić zboże dla młynarzy z całej wioski.
A najmłodszemu, biednemu Jasiowi, nie zostało już nic, oprócz białego kota Mruczka.
Kot miał mądre spojrzenie, pazury ostre jak noże i od dawna łapał w młynie myszy oraz szczury.
— Weź, mój Janku, tego Mruczka — powiedział stary młynarz do syna. — Niech po mojej śmierci przypomina ci ojca. Nic więcej nie mogę ci dać, bo nie mam już nic do rozdania. Ale, synu, nie trać otuchy i umiej wytrwać w smutku. Jeszcze wszystko może się dobrze ułożyć. Bóg ci dopomoże, tylko zawsze, mój Janku, ufaj Jego miłosierdziu.
To powiedziawszy, stary młynarz zbladł, łza spłynęła mu po policzku, spojrzał czule na swoich synów i na zawsze zamknął oczy.
Trzej synowie rozpłakali się i bardzo się zmartwili. Wyprawili ojcu piękny pogrzeb.
Potem w domu i w młynie wszystko toczyło się dalej zwykłym rytmem, bo starszy i średni syn wrócili do pracy. A najmłodszy, biedny Janek, osierocony i bez opieki, pomyślał sobie:
„Pójdę w świat szukać szczęścia. Nic tu po mnie. Może gdzieś daleko uda mi się znaleźć lepszy los. Trzeba być odważnym i przedsiębiorczym.”
Pożegnał się więc z braćmi, wziął na ręce swojego kota i ruszył do miasteczka zamyślony.
Słońce grzało mocno, upał był nie do zniesienia, więc Janek usiadł pod drzewem i wyjął swoje śniadanie. Bochenek chleba i kawałek sera szybko zniknęły, a z tego skromnego posiłku coś dostało się też Mruczkowi. Kiedy sierota zjadł już wszystko, zasępił się na myśl, że musi tułać się po świecie w tak młodym wieku. Łzy spłynęły mu po twarzy.
Nagle ktoś dotknął go łapką. To był kotek, który przed chwilą wygrzewał się obok w słońcu. Podszedł bliżej, trącił Janka nosem w nogę, spojrzał na niego bardzo rozumnie i przemówił ludzkim głosem:
— Czemu płaczesz, Janku? Przecież masz zdrowie, młodość i siłę. Może czeka cię jeszcze szczęście i bogactwo. Nie martw się, nie narzekaj i zawsze wierz w przyszłość. Tylko kup mi w miasteczku parę butów z żółtej skóry. Kup też duży worek wiązany rzemykami, a ja zaprowadzę cię między wielkich panów!
Janek bardzo się zdziwił, bo pierwszy raz słyszał mówiącego kota. Pomyślał jednak:
„Spełnienie tej prośby nie jest trudne. Kupię mu buty i worek. Kto wie, może ten kot naprawdę mi się przyda.”
Poszedł więc do miasteczka, prosto do szewca. Szewc wyciągał różne buty, przymierzał i dopasowywał, aż w końcu wybrał dla kota piękną parę dużych butów z ostrogami. Były żółte jak cytryny i ozdobione ślicznymi chwostami. Janek kupił jeszcze worek i szabelkę z ostrej stali. W takim stroju Mruczek mógłby stanąć nawet w królewskiej sali.
Kiedy uczony kot się ubrał, powiedział do sieroty:
— Ty prześpij się w tym gaiku, a ja muszę ruszyć w drogę. W pobliskim lesie urządzę wielkie polowanie, a zwierzyna, którą złapię, przyniesie nam szczęście.
Janek położył się na trawie i zaraz zasnął ze zmęczenia. A kot ruszył na wyprawę, bardzo zadowolony ze swojego stroju. Zaczaił się w gęstym lesie za grubym pniem dębu, aż tu nagle przebiegł jeden zając, potem drugi. Kot wyskoczył jednym susem, capnął jednego, potem drugiego, szybko je udusił i wsadził do worka. Znów się schował i znowu czekał. Po chwili nadciągnęły tłuste gąski, które pasły się w polu. Mruczek nie tracił czasu — złapał dwie i dołożył do zajęcy.
Potem ruszył główną drogą ku miastu. Z daleka było już widać wieże i mury, a przy bramie stał strażnik z halabardą. Kot wszedł do stolicy i szedł śmiało ulicą. Wszyscy patrzyli na niego ze zdumieniem — starcy, młodzież i dziewczęta. Ale jego to nie peszyło. Szedł prosto do królewskiego zamku.
Przy bramie stał zbrojny strażnik, który nie chciał go wpuścić. Na to Mruczek powiedział stanowczo:
— Król wyznaczył mi osobne posłuchanie! Prowadź mnie do niego natychmiast, bo inaczej odpowiesz za to głową!
Strażnik przestraszył się jego pewnego tonu i zaprowadził kota przez komnaty do monarchy, który siedział na złotym tronie w pięknej sali. Obok niego stała córka króla, cudownie piękna królewna. Każdy, kto na nią spojrzał, od razu zachwycał się jej urodą.
Kot podszedł do tronu, ukłonił się z dworską elegancją, przyklęknął i wygłosił swoją mowę:
— Miłościwy królu, mój pan, sławny hrabia Janek, polował dziś rano w swoich lasach. Wie, że lubisz zające i tłuste gąski, a do tego także kapustę, więc przysyła ci zwierzynę, którą upolował, oraz cztery główki kapusty, byś mógł się nimi uraczyć.
Król zdumiał się, że kot mówi, a cały dwór zdumiał się razem z nim.
— A gdzie mieszka hrabia Janek, mój uczony biały kotku? — zapytał.
— Za dziesiątą górą i rzeką ma swoje zamczysko — odpowiedział kot.
— Czy to daleko? — dopytywał król.
— Bardzo blisko! — odparł Mruczek.
Wtedy król powiedział:
— Powiedz swojemu panu, że odwiedzę go wraz z moją córką, królewną, i zjem z nim obiad. Osobiście podziękuję mu za gąski i zające. Zajączka każę przyrządzić jeszcze dziś, bo bardzo lubię taki przysmak. Hej, zawołajcie kucharza! Niech się spieszy, naszpikuje mięso słoniną i zrobi sos na winie!
Mruczek wrócił do sieroty.
— Wstawaj! — zawołał. — Wstawaj, panie! Jutro rano król przyjedzie do naszego zamku na śniadanie!
— Co? Jak? — krzyknął zaspany Janek. — Co ty opowiadasz, głupi kocie?
A kot na to:
— Nie bój się. Jeszcze będziesz chodził w srebrze i złocie. Tylko posłuchaj mojej rady.
I wyszeptał mu coś do ucha. Janek uśmiechnął się i uważnie wysłuchał Mruczka.
Gdy tylko wzeszło słońce, przez łąki rozległ się tętent kopyt. Pędziła kolasa zaprzężona w cztery konie. Były białe jak mleko, miały purpurowe uprzęże, złote podkowy i bogato zdobione ozdoby. Sama kolasa błyszczała od szafirów i rubinów. Siedział w niej król, sławny z bohaterskich czynów, a obok niego jego przecudna córka. Wszędzie lśniły srebro, złoto, perły, korale i purpura.
Nagle kot wybiegł na drogę i popędził ku królowi.
— Królu! Ratuj mojego pana, będzie ci wdzięczny z całego serca! Wyjechał ci na spotkanie, lecz napadli go zbójcy, którzy od dawna kryją się w pobliskich lasach. Zabili mu konia, obrabowali go do naga i wrzucili do rzeki! Ratujcie go szybko, bo utonie!
Król, zasmucony tym nieszczęściem, od razu wysłał swoich dworzan. Kazał dać Jankowi własne ubrania: kosztowny strój i złocony miecz. Gdy Janek został już ubrany przez uprzejmych dworzan, wyglądał jak prawdziwy książę. Zaraz potem ruszył ku monarsze. Król przedstawił go królewnie, a ona, gdy tylko spojrzała na Janka, pokochała go całym sercem. Król zaprosił go do siebie, kazał mu usiąść w kolasie i z uśmiechem przyglądał się pięknej młodej parze.
Tymczasem uczony kot biegł daleko przodem przed królewskim orszakiem. Natrafił na kosiarzy, którzy właśnie kosili siano, i powiedział do nich groźnym głosem:
— Uważajcie! Jeśli król zapyta, czyje są te łąki, czyje owce i krowy, które pasą się wokół, macie odpowiedzieć zgodnie: „Wszystko to należy do hrabiego Janka”. Kto powie inaczej, tego król każe schwytać i oddać katowi!
Potem pobiegł dalej i to samo rozkazał żniwiarzom.
Kiedy król nadjechał do kosiarzy, zapytał:
— Czyje to łąki?
— To przecież dobrze wiadomo — odpowiedzieli chłopi — wszystkie te łąki należą do hrabiego Janka.
— Piękne łąki masz, mój hrabio — powiedział król. — Muszą dawać duże zyski.
Wkrótce zobaczył rozległe pola.
— A czyje są te pola? — spytał.
— Wszystko, jak okiem sięgnąć, należy do hrabiego Janka — odpowiedzieli żniwiarze.
— Ho, mój hrabio — rzekł władca — widzę, że masz prawie cały powiat. Jaki więc musi być twój zamek? Pewnie wielki i wspaniały. Cieszę się, że cię poznałem. Bardzo mi się podobasz, może nawet zostaniesz mężem mojej córki.
W tym czasie mądry kot znów zniknął Jankowi z oczu i pobiegł prosto do zamku czarownika. Ów czarownik, straszny olbrzym, siedział właśnie na podwórzu, gdy przed nim stanął Mruczek w swoim zakurzonym stroju.
— Witam waszą miłość! — powiedział kot bardzo grzecznie, bo wiedział, że z takim zbójem trzeba postępować ostrożnie. — Czy to prawda, czy tylko plotka, że potrafisz zmienić się w lwa, tygrysa albo szczupaka?
— Plotka? — ryknął olbrzym. — Zaraz ci pokażę!
Wypowiedział zaklęcie, upił łyk wina z czary i natychmiast zamienił się w wielkiego lwa. Biedny kot zadrżał ze strachu i jednym susem wskoczył na dach, obawiając się, że potwór go pożre.
— Nie bój się! — powiedział olbrzym. — Nic ci nie zrobię!
Ale kot miał już nowy plan.
— Mój panie czarowniku, zamienić się w lwa to jeszcze nic wielkiego. Duże ciało łatwo ukryć w dużym ciele. Prawdziwą sztuką byłoby zmienić się w małą myszkę. Jak twoje wielkie ciało mogłoby zmieścić się w tak drobnej postaci?
Ledwie wypowiedział te słowa, a już po podwórzu przebiegała mała szara myszka. Kot rzucił się na nią błyskawicznie, złapał ją i połknął. W ten sposób pokonał czarownika.
W tej samej chwili rozległ się trzask bata — nadjeżdżali już królewscy goście. Złota kolasa wtoczyła się na dziedziniec z wielką paradą. Kot ukłonił się gościom i wprowadził ich do zamku. Posadził króla i królewnę przy nakrytym stole. Olbrzym właśnie miał zjeść tam obiad w swojej wielkiej sali, więc Janek i mądry kot skorzystali z tej okazji.
Król jadł za czterech, pił za pięciu, a potem powiedział:
— Hrabio Janku, dam ci za żonę moją córkę. W posagu otrzymasz pół królestwa, a ja uczynię cię księciem. Bardzo mi się spodobałeś, więc zostań moim zięciem.
Janek upadł królowi do nóg i serdecznie mu podziękował. Królewna bardzo się radowała, cały dwór również.
Wkrótce wyprawiono wesele, które trwało cały tydzień, a do ślubu pannę młodą prowadził uczony biały kot.
Potem Mruczek pojechał z księciem Jankiem na królewski dwór, a w nagrodę za swoje zasługi został mianowany szambelanem.
O tej bajce
Dlaczego warto przeczytać dzieckiem bajkę "kot w butach"
To, co właśnie przeczytaliście, to coś więcej niż zabawna historia o przebiegłym zwierzaku. Pod warstwą przygody kryje się ważna lekcja: punkt startowy w życiu nie decyduje o tym, dokąd można dojść. Dziecko, które nie ma nic poza odwagą i dobrym towarzyszem u boku, może zbudować coś naprawdę wartościowego – jeśli nie zabraknie mu wytrwałości i otwartości na pomoc innych.
Bajka "kot w butach" pokazuje też, że mądrość i spryt bywają równie cenne jak siła czy majątek. To dobry punkt wyjścia do rozmowy o tym, że każdy ma jakiś talent – nawet jeśli na pierwszy rzut oka trudno go zauważyć.
O czym pogadać z dzieckiem po lekturze
- Co by było, gdybyś ty znalazł się w sytuacji głównego bohatera – bez niczego, tylko z jednym przyjacielem u boku?
- Czy sprytny plan to zawsze dobry plan? Jak odróżnić sprytne od nieuczciwego?
- Komu w tej historii najbardziej ufałbyś na miejscu bohatera – i dlaczego?
Rada dla rodzica
Przy tej bajce warto zwrócić uwagę dziecka na różnicę między spryciarstwem a oszustwem – kot w butach balansuje na granicy, a to dobra okazja, by wspólnie zastanowić się, gdzie leży ta granica w codziennym życiu. Nie trzeba oceniać bajki moralizatorsko – wystarczy zadać pytanie i posłuchać, co dziecko powie samo.





